Mello Rakel

Een trouwjurk is bedoeld voor één van de meest bijzondere dagen uit iemands leven, maar verdwijnt daarna vaak jarenlang ongebruikt in een kast. Terwijl deze kledingstukken gemaakt zijn van hoogwaardige materialen en met veel vakmanschap worden vervaardigd, verliezen  ze na één moment hun functie. Deze tegenstelling vormt het vertrekpunt van Niet alleen voor één dag.

Binnen dit project onderzoek ik hoe ceremoniële kleding opnieuw onderdeel kan worden van het dagelijks leven. Tijdens mijn onderzoek naar trouwkleding, duurzaamheid en hergebruik ontdekte ik dat de grootste drempel voor een tweede leven niet het materiaal is, maar de betekenis die we aan kleding geven. Juist omdat trouwkleding zo sterk verbonden is aan één herinnering, blijft zij vaak ongebruikt.

Voor dit project transformeerde ik bestaande trouwjurken tot alledaagse outfits, waaronder een pyjama, keukenschort, trainingspak en bouwvakkersuniform. Door trouwtextiel te plaatsen binnen herkenbare dagelijkse situaties ontstaat een vervreemdend spanningsveld tussen ceremonie en routine, herinnering en gebruik, luxe en functionaliteit.

Tijdens de aftrap van de Finals worden de outfits gedragen door live modellen die eenvoudige dagelijkse handelingen uitvoeren. De kleding wordt niet alleen getoond, maar opnieuw gebruikt. Hierdoor verandert de trouwjurk van een stilstaand herinneringsobject in een kledingstuk dat beweegt, slijt en opnieuw onderdeel wordt van het leven. Na de performance blijven de outfits achter als tastbare sporen van deze transformatie.

Met Niet alleen voor een dag nodig ik bezoekers uit om anders te kijken naar kleding die verbonden is aan een bijzondere gebeurtenis. Het project is een pleidooi voor hergebruik en een onderzoek naar hoe herinnering en gebruik naast elkaar kunnen bestaan, zonder dat het één het ander uitsluit.