Isaac onderzoekt de theatrale kant van technologie
Dit verhaal is eerder verschenen in Metropolis M en is geschreven door: Maarten Buser (kunstcriticus en dichter)
Op een beeldscherm is een animatiefilm te zien. Een stekkerdoos op de grond blijkt niet aangesloten te zijn, maar toch brandt het lampje. Twee desktopcomputers (wie kent ze nog?) worden voortgeduwd door uitschuivende cd-laatjes en botsen tegen elkaar aan. Telefoons bewegen over de vloer, door hun plaatsing in een roterend selfiestatief. Als je goed kijkt, zie je ergens theaterlampen. Isaac van den Aker (student Design Art Technology) vertelt: ‘Ik was bezig de verschillende kunstwerken te maken voor mijn presentatie, toen ze samen een soort scenografie vormden. Het werd een wereld waar je doorheen kunt lopen.’
De setting benadrukt dat er een materiële en een theatrale kant zit aan technologie. Zie alleen al hoe die telefoons om aandacht vragen; door zichzelf steeds te verversen. Van den Aker omschrijft beeldschermen als ramen die uitzicht geven op een constant veranderende, moeilijk vatbare andere werkelijkheid. ‘Ik vraag me weleens wat er gebeurt als die inhoud verdwijnt. Dan ontstaat er een soort zwart gat. Zouden zich nieuwe mogelijkheden aandienen om dat scherm weer te vullen?’
Van den Aker tast graag af wat er allemaal mogelijk is met technologie. ‘Ik vind het leuk om dingen op andere manieren te gebruiken dan waarvoor ze bedoeld zijn. Als kind gebruikte ik veel PowerPoint: niet om presentaties, maar om animatiefilms mee te maken. De materialiteit van de digitale wereld interesseert mij, ook al gaat het in essentie vaak om niets meer dan elektriciteit. Is het licht van een scherm iets fysieks of iets immaterieels?’
Van den Aker studeerde af in de richting Design Art Technology: een hybride opleiding, ergens tussen technologie en kunst. ‘Het gaat mij om de esthetische ervaring: dat je in vervoering raakt door technologie.’ Je zou kunnen zeggen dat hij een stukje magie terugbrengt in een werkelijkheid die juist door technologie steeds beter in kaart gebracht wordt. ‘Ik werk graag met alledaagse, herkenbare objecten om verwarring te creëren.’ Hij hoopt dat bezoekers zichzelf vragen stellen bij het zien van zijn presentatie, zoals: welke eigenschappen kan een stekkerdoos potentieel hebben, buiten zijn vertrouwde functionaliteit?
