Puck van Rosmalen

Ik wil aan het werk gaan als een maatschappelijk ontwerper die zich focust op mensen zich prettig laten voelen in een ruimte zonder dat ze zich misschien direct bewust zijn waarom ze zich goed voelen. Ik vind het belangrijk dat mensen door ontwerpen worden uitgenodigd om contact met elkaar te leggen en interacties te hebben.  

Deze doelstelling komt vanuit een eigen wens dat mensen wat meer compassie voor elkaar hebben en wat barmhartiger worden. Ik zou het fijn vinden als mensen elkaar wat ruimte geven om zichzelf te zijn zonder het idee te krijgen dat de ruimte die een ander inneemt, jouw ruimte aantast. Ik zou mensen de realisatie willen geven dat eenieder mens dat je op de dag ziet, en velen die je niet ziet, een eigen leven leiden dat net zo gecompliceerd is als dat van jouzelf.  

Als ontwerper wil ik mij onder andere focussen op hoogbouw in Nederland en het faciliteren van sociale cohesie in die gebouwen. Hoogbouw moet niet enkel gezien worden als een woonblok maar als een verticale stapeling van een wijk. Die gebouwen moeten dan ook voldoen aan dezelfde voorzieningseisen als die van een traditionele horizontale wijk. Met speelplaatsen, een koffiezaakje, een pleintje, wat winkeltjes, veel groen en ruimte om je buren te ontmoeten. 

Dit doe ik niet enkel door het ontwerpen van de ruimtes tussen de woningen, maar ook door goed ontworpen woningen voor de individuele bewoners. Als je thuis de ruimte hebt om jezelf te zijn laat je eerder andere mensen toe in je ruimte. Waardoor er meer contact ontstaat wat weer goed is voor persoon en maatschappij.  

Ik vind dat ik als ontwerper in dienst ben van de mensen en maatschappij om mij heen. Dat kan met iets ‘simpels’ zijn zoals een ontwerp voor een goede bureaulamp, of met een complexere opdracht zoals een ontwerp voor een stedelijke inrichting. Ik ben ervan overtuigd dat ontwerpers ten alle tijden verder moeten denken dan hun idealistisch wereldbeeld of de economische opgave. Ontwerpers moeten bedenken wat er met het ontwerp gebeurt wanneer zij het loslaten op de wereld. Enkel ontwerpen vanuit een idealistisch beeld volstaat niet altijd in de praktijk. Enkel ontwerpen vanuit kostenefficiëntie doet de gebruiker vaak tekort.  

Het is voor mij belangrijk om de balans te vinden tussen mijn idealistisch wereldbeeld en de economische opgave die ontwerpers krijgen. Uiteindelijk ontwerp je als ontwerper nooit voor jezelf maar altijd voor een ander. En ik wil die ‘ander’ een prettige ervaring geven en uitnodigen om onderdeel te zijn van de maatschappij.