Spring naar hoofdinhoud Spring naar footer

Marrit van de Vijver

Interieurarchitectuur - bachelor - Zwolle - 2026

Als interieurvormgever geloof ik dat het uitdrukken van het gevoel verlangen, zoals ook in andere kunstvormen gebeurt, een belangrijke rol kan spelen bij het sociaal leefbaarder ontwerpen van ruimtes.

Bij het woord verlangen kunnen verschillende betekenissen en associaties opkomen. Binnen mijn ontwerp heeft verlangen echter een specifieke betekenis, die in het Engels vaak wordt aangeduid met het woord longing. Het gaat hierbij om een innerlijk, diepgevoeld en melancholisch verlangen. Juist dit ongrijpbare en niet op te lossen verlangen krijgt in de hedendaagse samenleving vaak weinig ruimte, omdat het niet direct verbonden is met consumptie of prestaties.

Tijdens mijn studie heb ik onderzocht met welke ruimtelijke elementen, dit gevoel van onbepaald verlangen vorm kan krijgen. Net zoals in een schilderij van Edward Hopper, waar met bijvoorbeeld een gekaderde compositie en licht-donkercontrasten verlangen wordt uitgedrukt.

Binnen de context van mijn werk staat verlangen voor een constant, onoplosbaar en veranderlijk gevoel, iets wat je als persoon met je meedraagt. In mijn dagelijks leven herken ik dit gevoel vooral als een wisselende behoefte om zowel met anderen te zijn als alleen. Vanuit die ervaring werd ik voor mijn afstudeerwerk geïnspireerd door de vraag: hoe leef ik samen en apart?

Momenteel is er een duidelijke trend zichtbaar in de groeiende behoefte aan woningen voor één persoon. Tegelijkertijd is er, onder andere door de hoge woningnood, sprake van een sterk economisch-rationeel gedreven ontwerpproces. Dat betekent dat in veel ontwerpvoorstellen de nadruk op winst en tijdsefficiëntie groter is geworden dan de aandacht voor het vormgeven van sociale leefbaarheid.

De manier waarop deze eenpersoonswoningen momenteel worden ontworpen, ondersteunt echter maar beperkt het menselijke verlangen om zowel contact te leggen met anderen als zich te kunnen terugtrekken. Om als interieurvormgever in te spelen op dit veranderlijke verlangen, wil ik binnen het ontwerp de grenzen tussen een publieke of privéfunctie verzachten of benadrukken zonder de functie aan te tasten.

Ik bracht zowel op de schaal van een appartementencomplex als binnen het interieur van een woning in kaart of een ruimte de kwaliteit heeft van een cel (klein en meest intiem), een hof (semipubliek) of een domein (groot en het meest transparant). Deze termen werden ook toegepast door architect en monnik Dom Hans van der Laan. Vanuit de meest intieme ruimte, de slaapkamer, zijn de verschillende ruimtes vervolgens aan elkaar geschakeld.

Bij de overgang tussen de ene en de andere ruimte pas ik elementen toe die verlangen kunnen uitdrukken. Bijvoorbeeld door diffuus materiaal toe te passen, te werken met hoogteverschillen of door een opening in de buitenwand te maken. Hierdoor wordt de bewoner steeds geprikkeld om zich te bewegen. Binnen de woning van de ene naar de andere ruimte, van de eigen woning naar andere ruimtes in het woongebouw, en van het woongebouw naar de buitenwereld en weer terug.

Verlangen als een innerlijk, veranderlijk en onoplosbaar gevoel kan via een kunstvorm als architectuur tot uiting komen. In mijn ontwerp wordt dit ruimtelijk vertaald door het bewust vormgeven van overgangen tussen privé en publiek, waardoor ruimte ontstaat voor zowel afzondering als ontmoeting binnen de hedendaagse samenleving.

vijvermassa@gmail.com