Maartje Louwers

Ruimte voor het kind

Kinderen opvoeden is schipperen tussen beschermen en loslaten. In onze maatschappij is een overbeschermde opvoedstijl langzaam de nieuwe norm geworden. Door de toegenomen welvaart kunnen we onze kinderen bijna alles geven wat ze willen, vaak doen we dat dan ook. Tegelijkertijd zorgt de afname van sociale cohesie ervoor dat ouders minder vertrouwen hebben in de rol die andere volwassenen, en de samenleving als geheel, bij de opvoeding van hun kind spelen.

Mede door deze ontwikkelingen zijn opvoeders steeds vaker geneigd obstakels voor hun kinderen weg te nemen. Als een curlingveger die het ijs voor de steen gladstrijkt, ontstaat het zogenoemde curlingouderschap. Een opvoedstijl die voortkomt uit liefde en de beste bedoelingen, maar waarbij belangrijke lessen ongemerkt worden weggeveegd en overgenomen door de opvoeders.

Juist tegenslag leert kinderen op jonge leeftijd omgaan met ongemak, teleurstelling en onzekerheid. Dit maakt hen weerbaar. Zelf behaalde overwinningen geven zelfvertrouwen en helpen een kind eigen voorkeuren, grenzen en kwaliteiten ontdekken.

Door als opvoeder bewust een stap terug te zetten wanneer een kind obstakels tegenkomt, geven we het kind ruimte om zelf oplossingen te vinden en ervaringen op te doen. Opvoeden verschuift dan van het wegnemen van problemen naar het ondersteunen bij het aangaan van die problemen. Vervolgens maakt ondersteunen steeds vaker plaats voor loslaten.

Het werk weerbaar toont een beeldverhaal op elf vliegers. De Vliegermaker komt in het verhaal, net als de meeste opvoeders, voor de afweging ‘beschermen of loslaten’ te staan. Beschermen we onze kinderen tegen de storm of leren we hen ermee omgaan?