Lillian Löhrer

Over solastalgie

Plotseling wordt iets ontnomen in je thuisomgeving; iets waardoor je huis niet meer als thuis aanvoelt. Een boom voor het huis wordt gekapt, er komt meer bestrating dan natuur, hommels en vogels verdwijnen. Door zulke ingrepen in iets vertrouwds kan een gevoel van gemis ontstaan, wat tot ‘solastalgie’ kan leiden. Het begrip solastalgie, geïntroduceerd door Glenn Albrecht in 2003, omvat de ervaring van een soort 'ontroostbare heimwee'. Het ontstaat door negatieve veranderingen in je thuisomgeving met betrekking tot de natuur. Het is een verlangen naar een plek die er niet meer is, terwijl men wel thuis is. Er ontbreekt iets aan je thuis. Dit gevoel van melancholie komt voort uit het besef dat de leefomgeving definitief veranderd is.

In de basis een ingewikkelde benaming, maar iets wat door veel mensen ervaren wordt. Over het algemeen is de mens zich ervan bewust dat er klimaatverandering plaatsvindt, ook met gevolgen op de directe leefomgeving, maar hierbij wordt vaak niet gekeken naar de gevolgen van deze klimaatverandering op de emotionele gezondheid van de mens.  

Met dit project wil ik solastalgie zichtbaar en voelbaar maken. Ik wil aandacht vragen voor een emotie die steeds meer mensen ervaren, maar vaak niet kunnen benoemen. Dit doe ik door middel van een groot slakkenhuis, waar men in kan staan. Het slakkenhuis is natuurlijk en organisch. Hierin kan men gedichten lezen, die verwijzen naar solastalgie en de gevoeligheid van het onderwerp. Daarnaast worden in het slakkenhuis je zintuigen geprikkeld door licht, geluid en geur. Voorheen was het slakkenhuis bewoond, maar nu staat het leeg. Het is een verhalendrager van een huis. Een huis zonder thuis.