Lilian Osinga

Op mijn reis door Zuidoost-Azië ontdekte ik dat het gevoel van thuis niet alleen te maken heeft met een huis. Een huis en een thuis zijn voor mij twee verschillende dingen. Een huis is een geheel van ruimtes waarin geleefd wordt. Een ruimte is pas een thuis wanneer je je ermee kunt verbinden en het iets teruggeeft aan jouw manier van zijn en bewegen.  

Tijdens mijn reis merkte ik dat het thuisgevoel niet afhankelijk was van een vaste plek. Het zat juist in de kleine handelingen die ik dagelijks herhaalde. Iets simpels zoals mijn tas telkens op dezelfde manier inpakken gaf mij houvast en vertrouwen, zelfs op de meest onbekende plekken. Die herhaling werd een soort ankerpunt. Het liet mij zien dat het gevoel van thuis niet per se voortkomt uit een locatie of gebouw, maar uit het vertrouwen dat ontstaat door herkenbare handelingen. Door iets bekends te doen in een onbekende omgeving, creëerde ik mijn eigen vorm van thuis. 

Nu ik weer terug ben van mijn reis val ik terug in het ritme van voorheen. Een ritme dat voelt alsof het mij al opgelegd is, alsof ik opnieuw in een structuur stap die weinig ruimte laat voor bewust handelen. De dagen volgen elkaar op in een vast patroon, waarin handelingen automatisch plaatsvinden zonder dat ik daar echt bij stilsta. We leven in dozen die we huizen noemen, gestapeld en herhaald, maar zelden afgestemd op wie we zijn of hoe we bewegen. Deze ruimtes lijken ontworpen vanuit efficiëntie en standaardisatie, niet vanuit het lichaam of de mens die erin leeft. 

Dat begint met kleine handelingen die we dagelijks doen: de deur openen, je jas ophangen, je schoenen uitdoen. Wanneer we deze handelingen blijven herhalen, worden ze routines. We bewegen elke dag op dezelfde manier door ons huis, volgen vaste routes en patronen, en raken gewend aan een manier van leven die nauwelijks nog bevraagd wordt. Zo worden we langzaam in een stramien gedrukt van wonen, werken en leven. Maar wil je dat wel? Wonen in een ruimte waar je je aan moet aanpassen, waarin je lichaam zich vormt naar de routine, terwijl je zelf nauwelijks nog bewust aanwezig bent? 

Ik denk dat we de huidige huizen beter dozen kunnen noemen; ze missen karakter, spontaniteit en betrokkenheid. Ze bieden onderdak, maar weinig betekenis. In plaats van ruimtes te ontwerpen als vaste structuren, zie ik ze als dragers van rituelen. Kleine onbelangrijke handelingen krijgen daarin een centrale rol. Door ze zichtbaar te maken ontstaat er een andere relatie tussen mens en ruimte. 

Het lichaam kan hierin worden gezien als een handleiding voor ontwerp. Door te observeren hoe we bewegen hoe we reiken, rusten, draaien en herhalen kan ruimte ontstaan die niet dicteert, maar ondersteunt. Een ruimte die meebeweegt met het lichaam en haar gewoontes, in plaats van deze te beperken. 

Thuis wordt daarmee geen statische plek, maar een continu proces van doen. Een verzameling bewegingen die zich herhalen en vertrouwd raken. Door deze handelingen te vertalen naar ontwerp, ontstaat er een thuis dat niet alleen wordt bewoond, maar ook wordt begrepen een plek die betekenis krijgt doordat ze aansluit op wie wij zijn. 

Telefoon: 06-30865662