Fenne de Boer

Als mens beweeg ik gemakkelijk mee met anderen. Ik stem mij snel af, help waar nodig en zet mezelf vaak op de tweede plaats. Zorgzaamheid en medeleven voelen voor mij vanzelfsprekend, maar soms raak ik daarin mijn eigen positie kwijt.  

Om dit te begrijpen gebruik ik de metafoor van een ladder: het voelt alsof ik anderen help omhoog te klimmen, terwijl ik zelf nog zoek naar de eerste treden. Ik ondersteun, draag en pas me aan, maar vraag me steeds vaker af: waar sta ik eigenlijk? Wie ben ik zonder de ander als referentiepunt?  

Deze vragen vormden het startpunt van mijn ontwerpproces. Omdat mijn verhouding tot mezelf vaak zichtbaar wordt in relatie tot anderen, begon ik mijn onderzoek bij intimiteit en nabijheid tussen mensen. Ik onderzocht wat er voelbaar wordt in de ruimte tussen twee lichamen: wat gebeurt er wanneer mensen dicht bij elkaar zijn, maar niet spreken? Hoe beïnvloeden stilte, afstand en aanwezigheid de manier waarop we ons tot elkaar verhouden? 

Tijdens deze experimenten verschoof mijn aandacht van de ander naar mezelf. Ik merkte een terughoudendheid om grenzen op te zoeken, uit angst de ander dichtbij te komen of te storen. Die reactie bleek onderdeel van een patroon: de neiging om ruimte te maken voor de ander, soms ten koste van mijn eigen plek.  

Vanuit dat inzicht verschoof mijn onderzoek naar mijn zelfbewustzijn.  

Zelfbewustzijn ervaar ik niet als iets vaststaand, maar als iets dat ontstaat in ervaring. Het is niet alleen een mentaal proces, maar ook lichamelijk. Ik herken het in mijn houding, spanning en ontspanning, in mijn ademhaling en in de manier waarop ik ruimte inneem of juist vermijd.  

Wanneer ik mezelf kwijtraak, gebeurt dat vaak in mijn hoofd: in gedachten, verwachtingen of aannames over de ander. Juist door terug te keren naar het lichaam, naar voelen, zitten en balanceren, kan ik mijn positie opnieuw ervaren. Het lichamelijke helpt mij om concreet te maken wat het geestelijke soms diffuus laat.  

Binnen dit onderzoek speelt de stoel een centrale rol. Een stoel is voor mij geen neutraal object. Hij stuurt hoe je zit en hoe je lichaam zich verhoudt tot zwaartekracht en omgeving. Hij kan ondersteunen, maar ook confronteren. Hij kan rust bieden, maar ook spanning of alertheid oproepen.  

Door stoelen te ontwerpen onderzoek ik mijn eigen houding, letterlijk en figuurlijk. De stoelen functioneren daarmee als fysieke vragen. Ze nodigen uit tot ervaren in plaats van verklaren. Wat betekent het om zelf plaats te nemen? Hoeveel ruimte durf ik werkelijk te nemen? Wat gebeurt er als ik niet direct opsta voor iemand anders? Wanneer voelt zitten als blijven en wanneer als verdwijnen? 
 

fedeboer2206@gmail.com

telefoon: +31 619609869