Elisa Bakhuis

Onzekerheid speelt een grote rol in hoe ik mij verhoud tot mijn omgeving. In het dagelijks leven merk ik dat ik mij vaak aanpas om niet op te vallen. Gedrag, houding en keuzes worden beïnvloed door de plek waarin ik mij bevind en de verwachtingen die daarbij horen. De omgeving lijkt vast te liggen, terwijl de gebruiker zich voortdurend moet aanpassen. Hierdoor ontstaat de vraag binnen mijn onderzoek: wat gebeurt er wanneer een omgeving zich juist aanpast aan de mens in plaats van andersom? Waar bevinden zich momenten waarin geen verwachtingen bestaat en waarin iemand zelf kan bepalen hoe hij of zij aanwezig wil zijn?  

Mijn ontwerphouding komt voort uit onzekerheid als methode. Niet weten vormt geen tekortkoming, maar een uitgangspunt om open te blijven binnen het proces. Door zonder vast eindbeeld te beginnen, ontstaat ruimte voor experiment, twijfel en verandering. Onzekerheid maakt het mogelijk om vragen te stellen zonder direct naar oplossingen te zoeken. Deze manier van werken zorgt ervoor dat het ontwerp niet ontstaat vanuit controle, maar vanuit ervaring tijdens het maken en reactie. Het resultaat wordt daarmee persoonlijker en directer verbonden aan het proces zelf.  

Binnen mijn onderzoek speelt het idee van het ‘tussen’ een belangrijke rol. Ik onderzoek situaties die zich bevinden tussen actief en passief gebruik, tussen aanwezigheid en afwezigheid, tussen functie en vrijheid. Een plek waar er geen verplichtingen zijn, zoals een park. Contrast wordt vaak gezien als twee uitersten, maar juist het gebied ertussen biedt ruimte voor interpretatie. Het ontbreken van een duidelijke functie kan een gevoel van onzekerheid oproepen, maar deze onzekerheid hoeft niet negatief te zijn. Het kan juist een open toestand creëren waarin een gebruiker zelf betekenis geeft aan een plek. Door het weglaten van een vast doel ontstaat ruimte voor eigen invulling en persoonlijke behoefte.  

Een herkenbaar voorbeeld hiervan ervaar ik tijdens autoritten. Terwijl ik rijd, ben ik fysiek aanwezig maar mentaal afwezig. De route wordt automatisch afgelegd zonder bewuste aandacht. Dit zijn momenten waarin tijd lijkt open te liggen, maar die zelden bewust worden benut. Mijn project onderzoekt hoe zulke automatische momenten zichtbaar kunnen worden gemaakt en hoe iemand gestimuleerd kan worden om even uit deze stroom te stappen. Door kort stil te staan in het moment ontstaat een plek zonder verplichting, waar niets hoeft en waar persoonlijke aandacht centraal staat. 

Vanuit deze gedachte ontwerp ik ‘parasieten’: toevoegingen aan bestaand openbaar meubilair zoals een gebouw. Deze parasitaire elementen hechten zich aan bestaande structureren en introduceren nieuwe manieren van gebruik zonder de oorspronkelijke functie volledig te vervangen. De parasieten bestaan uit beweegbare en rekbare onderdelen, zoals klapbare harde vlakken waaraan geschreven of getekend kan worden, en rekbare ondersteunende elementen die rust of lichamelijke ontspanning mogelijk maken. ze functioneren als tijdelijke persoonlijke ruimtes binnen de publieke omgeving. Omdat iedere gebruiker andere behoeften heeft, blijven de toepassingen open en veranderlijk. De parasieten bieden geen vaste functie, maar een uitnodiging om even te stoppen, aanwezig te zijn en zelf invulling te geven aan een moment in de openbare ruimte.  

Email: elisabakhuis09@outlook.com 

Telefoonnummer: 06-16546562