Dragan Koot

Ik sta tussen twee werelden 
De eerste is de tastbare wereld, de wereld waarin ons lichaam zich bevindt. Dit is de zichtbare wereld waar we doorheen bewegen, waarin we leven en waarin we verdwalen. Het is de wereld van texturen en kleuren, van licht en geluid. Een wereld geconstrueerd door de polsslag van het dagelijks leven. Elke keuze draagt haar gewicht en gevolg, ze bepaalt wie je bent en hoe mensen je zien. De zon komt op en gaat weer onder, materialen verouderen en vergaan. Alles leeft volgens onbenoemde regels en routines en wijkt daar nooit van af. 

En dan bestaat er de tweede wereld, de imaginaire, jouw innerlijke wereld van verbeelding. Terwijl je een boek leest ontstaat er een wereld in je geest. Deze ervaar je; het lijkt alsof je er werkelijk in leeft. De ervaring prikkelt al je zintuigen. Je kan het oppervlak voelen zodra de schrijver schrijft over het licht aanraken van een eeuwenoude bakstenen huis waar de hoofdpersonage tegen aanleunt. Een wereld bestaand uit jouw associaties, herinneringen, gedachten, emoties, en verbeelding. Echter begint en eindigt deze wereld bij jouw herinneringen. Je bouwt als het ware je eigen wereld. De plekken die je in de imaginaire tegenkomt zijn werkelijke plekken waar je bent geweest. Ze zijn verdraaid, met tijd en plaats, afgestemd naar de woorden van de schrijver. De emoties die opkomen in de innerlijke wereld zijn te voelen in je lichaam en komen tot uiting in de werkelijkheid. Het gevoel van je borst die samenknijpt, je longen die geen zuurstof meer krijgen, je ogen die prikken, en de pijn in je hart zodra de woorden je echt raken. Je blijft aan de woorden hangen. Je omsluit ze, je wordt één met ze. Mijn lichaam is de verbinding tussen deze twee werelden. 

Toch merk ik dat de innerlijke wereld onder druk staat. Mijn verbeelding, waar ik van kinds af aan over vloed in had, voelt de laatste jaren fragieler. Ik zie dit niet alleen bij mezelf, maar ook bij anderen. De constante aanwezigheid van onze mobiele telefoon lijkt onze innerlijke ruimte over te nemen, waardoor er minder plek overblijft om zelf te verbeelden. 

Zonder onze verbeelding worden we zielloos. We komen vast te zitten in de regels en de routine van de fysieke wereld. We volgen zonder na te denken de verwachtingen en de eisen die de maatschappij ons oplegt. We zijn langzaam aan het veranderen in machines. 

In mijn afstudeerproject probeer ik de tweede wereld, de innerlijke wereld van verbeelding, te reactiveren. Dit probeer ik te bereiken door me te richten op de verbinding tussen deze twee werelden, ons lichaam, en dit als uitgangspunt te nemen. Mijn onderzoek heeft geleid tot het creëren van addenda, verlengingen van het lichaam. Deze fysieke verlengingen beïnvloeden de zintuigelijke prikkels, om zo de verbeelding te reactiveren. Met als gevolg de nieuwsgierigheid, en de verwondering, terug te vinden. Waardoor je met een vernieuwde blik de wereld tegemoet kunt komen.

 isabellekoot@hotmail.com