Spring naar hoofdinhoud Spring naar footer

Chelsea Wartenbergh

Interieurarchitectuur - bachelor - Zwolle - 2026

Je staat op het perron. Het is druk. Mensen bewegen langs je heen, schouders raken elkaar, iemand probeert zich langs je te wringen maar komt er niet door. Treinen komen en gaan, maar jij blijft staan. Je wacht. Het moment rekt zich uit; de tijd lijkt niet meer synchroon te lopen met de beweging om je heen. Je hebt geen invloed op wat er gebeurt. Eerst voelt dat ongemakkelijk, alsof je vastzit in een situatie waar je geen grip op hebt. Maar wanneer je stopt met verzetten en het moment toelaat, verschuift er iets. Het licht raakt je gezicht, het ritme van de omgeving zet zich voort, en wat eerst zwaar voelde, wordt lichter. Mijn werk vertrekt vanuit een persoonlijke en maatschappelijke fascinatie voor onmacht: een gevoel dat complex is en zich niet altijd direct laat plaatsen. Binnen de huidige maatschappij wordt onmacht vaak gezien als iets dat vermeden of opgelost moet worden. Er heerst een sterke nadruk op controle, maakbaarheid en positiviteit. Toch is onmacht geen uitzondering, maar een terugkerend onderdeel van het dagelijks leven. Het manifesteert zich in afhankelijkheid van systemen, van andere mensen en van omstandigheden die buiten directe invloed liggen. In plaats van dit gevoel uitsluitend te benaderen als een tekort, onderzoek ik wat er gebeurt wanneer onmacht wordt erkend en toegelaten.

Mijn auteurschap ligt niet in het wegnemen van dat gevoel, maar in het zichtbaar en ervaarbaar maken ervan. Wanneer onmacht wordt toegelaten, verschuift de manier waarop je je tot de situatie verhoudt. Het gaat daarbij niet om berusting, maar door het gevoel onder ogen te komen ontstaat bewustwording: je bepaalt niet altijd de omstandigheden, maar wel hoe je je ertoe verhoudt. In dat besef kan veerkracht ontstaan. Deze benadering vraagt om een vertaling die verder gaat dan taal alleen. In mijn werk wordt onmacht niet uitgelegd, maar ruimtelijk ervaarbaar. De installatie nodigt uit tot een fysieke ontmoeting waarin waarneming en beweging centraal staan. Het ontwerp bestaat uit een reeks vlakken die variëren in transparantie en textuur. Sommige oppervlakken zijn helder en laten licht en zicht ongehinderd door, terwijl andere diffuser en ruwer zijn, waardoor zicht wordt vervaagd en minder zeker wordt. Deze verschillen creëren subtiele verstoringen in hoe de ruimte gelezen en begrepen wordt. Daarnaast speelt de routing een bepalende rol. De looproute staat vast en dwingt de bezoeker tot vertraging en aanpassing. Waar een publieke ruimte normaal gesproken gericht is op doorstroming, ontstaat hier juist frictie: beweging stokt, zichtlijnen worden onderbroken en vanzelfsprekendheden verdwijnen. Tegelijkertijd vormt licht een belangrijk element binnen het ontwerp. Het opent de ruimte, verzacht de ervaring en biedt momenten van helderheid binnen de beperking van de vlakken en routing. Hierdoor ontstaat een spanningsveld tussen zachtheid en belemmering, waarin geen van beide volledig dominant is. In deze wisselwerking ligt de kern van het werk. Door beide naast elkaar te laten bestaan, wordt onmacht niet opgelost, maar voelbaar gemaakt als onderdeel van de ruimte en van hoe we ons daarin bewegen. Onmacht wordt niet gepresenteerd als iets dat overwonnen moet worden, maar als een conditie die zich ontvouwt in relatie tot ruimte, beweging en waarneming.

Cwartenbergh@hotmail.com
Telefoon: +31 650414671