Bianca Koerts

Een montage van thuis in een wijk die langzaam transformeert

In veel wijken die worden vernieuwd gaan veranderingen snel. Woningen worden gesloopt, nieuwbouw verschijnt en nieuwe bewoners nemen hun plek in. Maar voor de mensen die er al wonen, kost het tijd om afscheid te nemen, om los te laten en een nieuwe situatie een plek te geven.

In de Indische wijk in Zwolle, rond de Javastraat en Bankastraat, wordt dat voelbaar. Het is een volksbuurt waar mensen elkaar kennen en waar een sterk sociaal netwerk bestaat. De gemeente heeft sloopplannen voor een deel van deze wijk. Daar komen nieuwe woningen voor terug. Voor de huidige bewoners betekent dat dat ze hun huis moeten verlaten. Aan gevels hangen spandoeken van bewoners die zich uitspreken, uit boosheid maar ook uit zorg. Niet alleen om hun woning, maar om wat daarachter ligt: hun thuis, hun buren, hun dagelijkse leven.

Wat mij daarin inspireert, is niet alleen die boosheid, maar wat eronder zit. De waarde van een plek die niet zomaar te vervangen is. Die onderlaag van emotie is moeilijk zichtbaar te maken, terwijl die juist bepaalt hoe een plek wordt ervaren. 

Om die emotie te begrijpen kijk ik naar film. Ik ben gefascineerd door film. Niet alleen door wat er wordt verteld, maar door hoe het wordt verteld. Film laat zien dat emotie niet toevallig ontstaat. Ze wordt opgebouwd. Geregisseerd. Gecomponeerd.

Een blik die iets te lang blijft hangen. 
Een ruimte die donkerder wordt. 
Een stilte na een moment van spanning.

Door montage worden momenten verbonden tot een ervaring die je lichamelijk voelt. Die manier van denken sluit aan bij mijn blik op architectuur. Want ook ruimte wordt ervaren in beweging. Betekenis ontstaat niet in één plek, maar in de overgang ertussen.

Mijn project onderzoekt hoe die verandering anders kan. Geen abrupte breuk, maar een transformatie in de tijd. Bewoners blijven in de buurt, verhuizen tijdelijk en keren terug. De wijk beweegt, maar valt niet uit elkaar. Ik ontwerp geen losse gebouwen, maar een montage van ruimte. 

Ik heb scènes van afscheid, thuiskomen en opnieuw beginnen uit elkaar gehaald. Niet om ze letterlijk na te maken, maar om te begrijpen wat er gebeurt in zo’n moment. Wat je lichaam doet. Hoe je blik verandert, wanneer je afstand neemt, wanneer iets dichtbij komt. Die gevoelens heb ik vertaald naar ruimtes. Geen letterlijke vertaling, maar een ontwerp dat voorwaarden creëert waarin een moment kan ontstaan waarin we ons opnieuw verhouden tot wat we voelen. Ruimtes die niet zeggen wat je moet doen, maar iets in gang zetten.

Terwijl je door de wijk beweegt, volgen momenten elkaar op zoals scènes in een film. Zo ontstaat een wijk die niet alleen verandert, maar waarin die verandering te voelen is. Architectuur die niet uitlegt, maar laat ervaren. Een plek die ruimte geeft aan wat er gebeurt in mensen. Aan het loslaten, het zoeken, het opnieuw hechten en het thuis voelen.

Want uiteindelijk geloof ik dat architectuur, net als film, ons kan raken. Niet door iets uit te leggen. Maar door ons ergens doorheen te laten gaan. 

Hallobiancakoerts@gmail.com

Telefoon: 06 83454014